Stojit hora wysokaja [1]

Stojit hora wysokaja,
Popid horoju haj, haj...
Zełenyj haj, husteseńkyj,
Nenacze sprawdi raj!

Pid hajem w’jetsja riczeczka,
Jak skło, woda błyszczyt,
Dołynoju zełenoju
Kudys wona biżyt.

Kraj bereha u zatyszku
Pryw’jazani czowny,
Tam try werby schyłyłysja,
Mow żurjatsja wony.

Szczo projde krasne liteczko,
Powijut chołoda,
Osypłetsja z nych łystjaczko
I ponese woda.

Żurjusja j ja nad riczkoju...
Biżyt wona, szumyt,
A w mene bidne serdeńko
I mlije, i bołyt.

Oj riczeńko, hołubońko!
Jak chwyłeczky twoji,
Probihły dni szczasływiji
I radoszczi moji!

Do tebe, ljuba riczeńko,
Szcze wernetsja wesna,
A mołodist ne wernetsja,
Ne wernetsja wona!..

Stojit hora wysokaja,
Zełenyj haj szumyt,
Ptaszky spiwajut hołosno,
I riczeńka błyszczyt...

Jak chorosze, jak weseło
Na bilim switi żyt!..
Czoho ż u mene serdeńko
I mlije, i bołyt?

Bołyt wono ta żurytsja,
Szczo wernetsja wesna,
A mołodist ne wernetsja,
Ne wernetsja wona!